صدرالدين محمد بن ابراهيم قوام شيرازي 

معروف به مُلاصَدرا و صدرالمتألهين

  متأله و فيلسوف شيعه ايراني ، يکي از بزرگ‌ترين فيلسوفان و روحانيان جهان اسلام در سده? يازدهم هجري قمري و بنيان‌گذار حکمت متعاليه است.

ظهور ملاصدرا در حوالي پايان هزاره? اول پس از پيدايش اسلام به وقوع پيوست، و لذا، کارهاي او را مي‌توان نمايش دهنده? نوعي تلفيق از هزار سال تفکر و انديشه? اسلامي پيش از زمان او به حساب آورد

ملاصدرا در سن 6 سالگي به همراه پدرش به قزوين رفت و دوران نوجواني وجواني اش را در آن سامان سپري کرد، او درمدرسه? «التفاتيه» قزوين حجره‌اي داشت که هم اکنون نيز براي بازديد «طلبه‌ها» و «گردشگران» پابرجااست، سنگ بناي پيشرفت علمي اودر حوزه‌هاي علميه? قزوين بود. در همان‌جا با شيخ بهايي و ميرداماد آشنا شد و پس از انتقال پايتخت به اصفهان، با استادانش به اصفهان مهاجرت نمود.او در مدرسه? خواجه? اصفهان از محضر درس استاداني چون شيخ بهايي، ميرداماد (معلم ثالث) و ميرفندرسکي بهره جست. ملاصدرا دروس فقه، علوم حديث و تفسير را از شيخ بهايي، حکمت الهي و حکمت شرق و غرب را از ميرداماد و علم ملل و نحل را از ميرفندرسکي آموخت.

به هر حال شاه عباس يکم در پايان سال 999 هجري قمري ، از قزوين به اصفهان نقل مکان کرد و اين شهر را به پايتختي خويش برگزيد.

مکتب ملاصدرا که حکمت متعاليه ناميده مي‌شود، بر اصل «وجود» و تمايز آن از «ماهيت» استوار است. پيش از ملاصدرا فيلسوفان قادر به فهم تفاوت اين دو نبودند اما ملاصدرا مرز اين دو مفهوم را به خوبي روشن نمود. بنابر ديدگاه او، بديهي‌ترين مسئله? جهان، مسئله? وجود يا هستي است که ما با علم حضوري و دريافت دروني خود آن‌را درک کرده و نيازي به اثبات آن نداريم. اما ماهيت آن چيزي است که سبب گوناگوني و تکثر پديده‌ها مي‌شود و به هر وجود قالبي ويژه مي‌بخشد. همه? پديده‌هاي جهان در يک اصل مشترکند که همان «وجود» نام دارد و وجود يگانه‌است زيرا از هستي‌بخش (يعني خداوند يگانه) سرچشمه گرفته، اما ويژگي‌هاي هر يک از اين پديده‌ها از تفاوت ميان ذات و ماهيت آن‌ها حکايت دارد. برابر اين ديدگاه، اصل بر وجود اشياء است و ماهيت معلول وجود به شمار مي‌آيد.  تا قبل از آن تمامي فلاسفه مسلمان معتقد به وجود حرکت در مقولات نه گانه عرض بودند و حرکت را در جوهر محال مي‌دانستند. اما صدرا معتقد به حرکت در جوهر نيز بود و موفق شد چهار جريان فکري يعني کلام، عرفان، فلسفه افلاطون و فلسفه ارسطو را در يک نقطه گرد آورد و نظام فلسفي جديد و مستقلي به وجود آورد